Derdim Var, Dinleyenim Yok
Bu aralar içimdeki yazma isteğimi dizginleyemiyorum. Nedeni ise gayet açık. Halimden anlayan bir tane insan evladı yok etrafımda. Dostoyevski'nin meşhur bir lafı var ya; " Herşeyi anlıyorum ve bunu beni öldürecek." Lanet olsun şu an tam da bu durumdayım.
Bazen kendi kendime soruyorum yahu sorunun nedir dostum ? Sıkıntı da burada başlıyor zaten bir sorunum yok. Boşluktayım, yumurta g.tüme dayanmadı. Aşık değilim, gayet sağlıklı düşünüyorum. Her ne kadar sevmesem de sabahları gitmek zorunda olduğum bir işim var. Gülüp eğlenebildiğim dostlarım, sarılacak bir ailem ve en önemlisi de sade ve sıradan hayallerim var. Bir masa, bir sandalye, okunacak bir sürü kitap ve elimi bırakmayacak bir hayat arkadaşı....
Ailem dile getirmese de benden büyük beklentileri var. Her sabah takım elbisemi giyip, makamı olan bir işim olsun. Hem onlara hem de kendime iyi bir hayat sunayım. Ama sanırım öyle bir şey olmayacak. Babamın dediği gibi benden bu kafa ile bir cacık olmaz. 23 yaşındayım gazetelerin magazin sayfalarını okumuyorum, talk showları ve yetenek yarışmalarını izlemiyorum. Hatta yıllarca futbolcu olma hayali kurduktan sonra gerçekleşmeyen bu hayalden dolayı futbol maçı bile seyretmiyorum. Keşke derim, şükretmek yerine isyan edip buhranlara girerim diye at gözlüğü ile yaşıyorum. Ama yine de içimde bir yerlerde bir sıkıntı var.
Hayatımızda dönemler vardır ya hani o bir an önce bitse de kurtulsak dediğimiz. Bir adım sonra mutluluğa ulaşacağımızı düşündüğümüz ama hiçbir zaman öyle olmayan adımlar. Lise bitsin diye dua ettim. Üniversiteye gidince değerini anladım. Sonra üniversite hayatım boyunca sıkıntılar yaşadım, bitsin de kurtulayım bir önce işe girip para kazanayım dedim. Fakat yine olmadı. Nasıl kıymetini bilemedim o günlerin. İstediğin zaman uyu, ayaklarını uzat kitabını oku, geceden sabahlara kadar film izle...
Şimdi şu önümüzdeki iki ayın bir an önce geçmesi için dua ediyorum. Tecilimi bozdurup kısmet olursa Şubat'ta askere gitmek için. Belirteceğim uzun dönem yapmak istiyorum diye. 12 ay herşeyden ve herkesten uzak kalmak için. Çok yetenekli ve zeki bir insan olduğumu hiçbir zaman düşünmedim. Ama bu hayatta huzuru ve mutluluğu hak eden bir genç olduğumu düşünmüyor değilim. Bir kere aç gözlü bir insan değilim ya. Allah'a yalvarıp bana han hamam ver demiyorum :) O biliyor benim ne istediğimi artık her gece yatarken Allah'ım sen konuyu biliyorsun Amin deyip yatıyorum o derece yani...
Velhasıl kelam bu yazıyı yazmamım sebebi dertleşecek birini bulamayışımdandır.
Bazen kendi kendime soruyorum yahu sorunun nedir dostum ? Sıkıntı da burada başlıyor zaten bir sorunum yok. Boşluktayım, yumurta g.tüme dayanmadı. Aşık değilim, gayet sağlıklı düşünüyorum. Her ne kadar sevmesem de sabahları gitmek zorunda olduğum bir işim var. Gülüp eğlenebildiğim dostlarım, sarılacak bir ailem ve en önemlisi de sade ve sıradan hayallerim var. Bir masa, bir sandalye, okunacak bir sürü kitap ve elimi bırakmayacak bir hayat arkadaşı....
Ailem dile getirmese de benden büyük beklentileri var. Her sabah takım elbisemi giyip, makamı olan bir işim olsun. Hem onlara hem de kendime iyi bir hayat sunayım. Ama sanırım öyle bir şey olmayacak. Babamın dediği gibi benden bu kafa ile bir cacık olmaz. 23 yaşındayım gazetelerin magazin sayfalarını okumuyorum, talk showları ve yetenek yarışmalarını izlemiyorum. Hatta yıllarca futbolcu olma hayali kurduktan sonra gerçekleşmeyen bu hayalden dolayı futbol maçı bile seyretmiyorum. Keşke derim, şükretmek yerine isyan edip buhranlara girerim diye at gözlüğü ile yaşıyorum. Ama yine de içimde bir yerlerde bir sıkıntı var.
Hayatımızda dönemler vardır ya hani o bir an önce bitse de kurtulsak dediğimiz. Bir adım sonra mutluluğa ulaşacağımızı düşündüğümüz ama hiçbir zaman öyle olmayan adımlar. Lise bitsin diye dua ettim. Üniversiteye gidince değerini anladım. Sonra üniversite hayatım boyunca sıkıntılar yaşadım, bitsin de kurtulayım bir önce işe girip para kazanayım dedim. Fakat yine olmadı. Nasıl kıymetini bilemedim o günlerin. İstediğin zaman uyu, ayaklarını uzat kitabını oku, geceden sabahlara kadar film izle...
Şimdi şu önümüzdeki iki ayın bir an önce geçmesi için dua ediyorum. Tecilimi bozdurup kısmet olursa Şubat'ta askere gitmek için. Belirteceğim uzun dönem yapmak istiyorum diye. 12 ay herşeyden ve herkesten uzak kalmak için. Çok yetenekli ve zeki bir insan olduğumu hiçbir zaman düşünmedim. Ama bu hayatta huzuru ve mutluluğu hak eden bir genç olduğumu düşünmüyor değilim. Bir kere aç gözlü bir insan değilim ya. Allah'a yalvarıp bana han hamam ver demiyorum :) O biliyor benim ne istediğimi artık her gece yatarken Allah'ım sen konuyu biliyorsun Amin deyip yatıyorum o derece yani...
Velhasıl kelam bu yazıyı yazmamım sebebi dertleşecek birini bulamayışımdandır.
Yorumlar
Yorum Gönder