Mutluluğu Ararken...

-
Hayat bir çikolata kutusuydu
Bense küçük bir çocuk
Hayallerim bir adım ötedeydi 
Bense dersine daima geç kalan bir hayta

 Karamsarlık aklımın hep bir köşesindeydi
Neyi kaybettiğimi bilmediğimden olsa gerek
Hep bir şeyleri özlerken buldum kendimi
Kimi zaman umudun peşine
Kimi zaman gerçeklerin peşine koştum

 Mutluluğu arayarak geçen ömrüm 
Yağmurdan kaçarken bir su biriktisine bakarken son buldu
Biraz yorgun gördüm onu, düşünceliydi de
Belki de kaçan fırsatların hayal kırıklığı vardı gözlerinde
Bir şey diyemedim, o da bir şey demedi 
Galiba susmak en iyisiydi 
Yağmurun sesi yetiyordu zaten...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nasıl Olunmaz?

-
Nilay Örnek'in yıllardır severek dinlediğim podcast serisinden ilham aldım başlığı atarken. İnsanlar hep başarı hikayesi ya da nasıl oldum hikayesi dinlemeyi çok sever. Ben tam tersine aykırı, anarşist, berduş, isyankar insanların hikayesini sevdim. Tabii bunu söylerken şu anektodu da vermek isterim. Öyle mızıkçı, kuru gürültü çıkaran insanlardan bahsetmiyorum. Huzursuzluğu ve kavgasıyla ortaya kalıcı eserler veren insanlardan bahsediyorum. Charles Bukowski, Beat Kuşağı sanatçıları, Jack London, Chuck Palahniuk ilk aklıma gelen isimler. Hatta futboldan örnek verecek olursak Jamie Vardy bile anti kahraman rolünde idolümdür.  Şu an bu satırları yazarken 35 yaşımda olduğumu kendime bir kez daha hatırlattım. Nasıl olur ya? Daha 19 yaşımda üniversitede öğrenciyken Steinback romanlarıyla, Keynes'in iktisat politikalarını harmanlayıp bu ülke nasıl yönetilmeli diye  yazılar yazıyordum. Akrabalarımla, arkadaşlarımla hararetli tartışmalara girip kendi burnumun dikine gidiyordum. Mahkeme...
Devamı

Dünyaya hoş geldiniz orospu çocukları!

-
Çocukluğumdan beri her zaman yaşadığım bir duygu vardır. Bunaldığımda kaçıp saklanabileceğim bir yer bulmak ve orada yalnızlığın verdiği sessizliği dinlemek. Sömestr ve yaz tatillerinde dedemin evi bunun için en ideal yerdi. Sabahın köründe tarlaya iner kendi kendime konuşur, bir ağacın gölgesine çöker kendimi dinlerdim. Akşama doğru esen rüzgarın verdiği keyifle, çimenlere uzanır yaprakların hışırtısını dinler, masmavi gökyüzünde kayıp giden bulutları izlerdim. Kitap okumak, düşüncelerimi yazmak ve arada kafamı kaldırıp sessizliği dinlemek... Okuldan, sorumluluklardan, gereksiz insan kalabalığından, menfaate dayalı ilişkilerden uzakta olmak ne güzeldi. Önce anneannem öldü, sonra okul bitti, dedem iyice yaşlandı, çocukluğumun en güzel anılarının geçtiği ev harabeye döndü, dedem ölmeden önce beni unuttu. Bitti rüya!  Poğaça, mısır, supangle ve sıcak ekmek kokardı dedemin evi. Didem Madak'ın o eşsiz dizeleri akla geliyor ister istemez. Ve ondan ilham alıyor insan. Bir daha çocuk olam...
Devamı

Neyse Neyse...

-
       Masmavi gökyüzü, kuru bir soğuk ve ben yine bir başıma Üsküdar yolundayım. Koşturmadan, bir yere geç kalmayacağımı bildiğimden dolayı ağır ağır yürüyorum. Nasıl mutluluk verici bir şey anlatamam. Yolu uzatmak için ara sokaklardan gidiyorum,  elimde kitap ve defter. Baktığım her köşede geçip giden yıllara ait anıları canlandırıyorum bir bir.         Annemin de dediği gibi bol keseden laf atarak adam olunmuyor. Güzel günlerin hayalini kurarak, iyi bir gelecek kuracağıma inanıyorum. Ama her geçen gün kendime verdiğim sözün altında eziliyorum. Edip Cansever'in kağıda döktüğü gibi: "Unutulmuş gibiyim ben, ve insan bir bakıma unutulmuş gibidir. Bilmem ki nasıl anlatmalı. Yalnız bile değilim."   Bir zamanlar çocukluğumun en güzel günlerini geçirdiğim dostlarımla; aramızda hem görünen hem de görünmeyen mesafeler var. Evlenen arkadaşlarımla ister istemez görüşmez olduk. Halbuki bir zamanlar dert ortağı, sırdaşdık. Demek ki çift ...
Devamı