MurattGenstein

      Bir cuma akşamı, bir günün sonu, bir ay daha akıp gitti ya ömürden. Şişhane de yokuşu ağır ağır çıkarken hayata karşı olan duruşumu sorgularken buldum kendimi. Kim bilir kaç kez bırakıp gidesim geldi bu stresli hayatı. Sabahları bize işe gitmek için motive eden şey nedir acaba? Sabah 06:45 metrosuna niye koşar insan. Kafamda deli sorular. Önüme koydular bir duble rakı, dişlerimi sıkarak içiyorum. Şalgam ile güzel gidiyormuş ama, büyüklerin tavsiyeyi uymayı unutmadım.       Arada gözlerim duvardaki resimlere takıldı. Bir köşede Yaşar Kemal , ötekinde Zülfü Livaneli. İçiyorsak bir sebebi var dermişcesine bakıyorlar. Baş köşede Gazi Kemal, hemen yanında İnönü, kimilerinin tabiri ile iki ayyaşın kurduğu Cumhuriyette değişmeyen dünyanın şerefine içiyoruz. Çakır keyif olunca hayatı toz pembe görüyormuş insan , bizzat denedim . Bir duble daha derken ki naifliği , nezaketi gördüm.         Sonra eve dönerken temiz hava çarptı beni, ciğ...

     Bir pazar sabahı yatakta ısınmak için iki büklüm kıvrılmışken, yüzüm soğuk duvara dönük boş gözlerle düşüncelere dalmışım. Gün başladı ve en hızlı şekilde akıp gidecek ellerimden. Hayatıma anlam katabilmek için saatlerim var , acele mi etsem yoksa ağır ağır keyfini mi sürsem bilemedim. Her pazar aynı kahvaltı sofrası, televizyonda yandaş medya yine paralelcilerin komplo teorilerini anlatıyor. Sanırım aynı saatlerde mutlu çiftler el ele İstanbul'un sessiz ve sakin bir köşesinde aşklarını ekmek arası yapıp yerken, ben hala çaya bir şeker mi atsam yoksa hiç atmasam mı diye nefsimle mücadele ediyorum.      İçimdeki küçük çocukla didişmeye devam ediyorum. Büyük bir adam olduğuma inanamadığım için hala küçük çocukların kurduğu hayalleri kuruyorum. Kısa yoldan mutlu nasıl olurum? Belki de mutluyumdur da farkında değilim. Yine aynı terane, yazının seyri karamsar ve iç dünyama yolculuğa dönüşmenin eşiğinde. Peki arkadaş çağımızın insanı mutluluğunun farkı...

       Ömrümden giden bir günü daha koyverdim karanlık geceye. 25 yaşımda hayatıma nasıl anlam katarım onu düşünüyorum kuzi. Aradan neredeyse iki buçuk ay geçti. Geçenlerde Salacak sahilinde tek başıma oturdum çay içerken seni düşünüyordum. Hani bir araya geldiğimizde Hakan ve ben seninle alay ederdik. Çayı ne güzel içerdin be çocuk. Kitapçıların tozlu raflarını gezerken geliyorsun aklıma benim aklım kitaplarda, sen ise bir film beğenip bir an önce eve gitmenin peşindesin.   Hayat kaldığı yerden devam ediyor ya , sabahın köründe bir çalar saat sesi ile uyanıp zorla işe gidiyoruz. Metroda kitap okuduğum anlarda geliyorsun aklıma. Bir gün beraber sırtımızda çantalarımızla çıkacağımız yolculuk film şeridi gibi geçiyor gözlerimin önünden. Fotoğrafların altına not düştüğün gibi belki bir gün beraber yaparız.   Sen o yolculuğa çok erken çıktın be çocuk. Beni biliyorsun hayallerimi herkese anlatırım ama derdimi hep kendime saklarım. İşte o anlarda bir t...

     Amin Maalouf'un çok güzel bir lafı ile başlamak istiyorum. "Müslüman olarak dünyaya geldiğimiz için ahlaka ihtiyacımız olmadığını düşünüyoruz."   Hiç bir zaman siyasi bir ideolojinin taraftarı olmadım. Takım tutar gibi bir siyasi partiyi destekliyorsak eğer, öz eleştiri yapmasını da bileceğiz. Takım kötü gittiğinde futbolcuları ıslıklayıp, yönetim istifa diye bağırabiliyorsak bu ülkede.  Sanırım aynı şeyi siyasetçiler için de yapabiliriz.        Turgut Özal ile birlikte uygulanan serbest piyasa ekonomi ile ülkede ne değişti. Diğer gelişmekte olan ekonomiler gibi bizim de milli  hasılamız arttı. Fakat biz kendimize özgü bir sistem yaratamadık. Bir Güney Kore, Bir Çin veya Singapur gibi kendimize özgü bir kapitalizm örneği sergileyemedik. Milli Gelir'in artması demek yoksulluğun azalması demek değildir. Amerika'da 46 milyon insan yoksulluk sınırında iken Türkiye'nin 2023  vizyonu bana pek de gerçekçi gelmiyor. Dünyanın en b...

           Duvarda asılı kalan son takvim yaprağı da yere düştü. Yavaşça eğildim ve arka sayfada yazan nasihatı okudum. Kaç eşsiz kitap okudum , izlediğim her filmden sonra kendimi düşünürken kaç kez buldum bilmiyorum. Kaç kez dostlarımla ocak başında oturduk, gelecek hayalleri kurduk, kah güldük kah dertlendik. Olmayacak dualara amin dilimizden düşmese de , inandık işte bir kere. Güzel günler göreceğiz, güneşli günler...  Tabi bahar gelmeden önce kışı yaşamak lazım. O yüzden yüreğimize bir parça kor alev de düşmedi değil. Yılın son günü evime erkenden gitmek için acele ediyorum. İnsanlar evlerinde sıcacık yatağından çıkmaya tenezzül etmezken biz yine işimizin başındaydık. Bir insan yaptığı işten bu kadar nefret ederken , nasıl bu kadar sadık kalabiliyor akıl sır erdiremiyorum. Para mı? Kariyer mi? Ego mu? Hiç biri dostum hiç biri... Biraz olsun huzurun, bir parça mutluluğun en büyük velinimet olduğunu öğrendiğim günden beri kimseye eyvallahım ...